چنین نگره‌ای همخوانی بهتری با آزمایش‌های تجربی نشان میدهد. 

برای نمونه، آزمایش مایکلسون-مورلی نه تنها فرض دوم را تایید مینمود

 که نتایج جالب دیگری را نیز به همراه داشت:

نسبیت هم زمانی :

 دو رویداد که برای یک ناظر هم‌زمان هستند، ممکن است 

برای ناظر دیگری که نسبت

 به ناظر نخست در حال حرکت است هم‌زمان نباشند.

اتساع زمانی : 

ساعت‌های در حال حرکت گذر زمان کمتری را 

نسبت به ساعت‌های ساکن تجربه میکنند و نشان میدهند.

انقباض طول: 

اشیاء متحرک، در جهت حرکتشان

 از دید یک ناظر ایستا کوتاهتر اندازه‌گیری میشوند.

هم ارزی جرم و انرژی:

  جرم و انرژی با هم هم‌ارز هستند و به هم تبدیل می‌شوند.

نوربیشترین سرعت ممکن را دارد: 

هیچ جسم مادی یا پیامی نمیتواند با 

سرعتی بیشتر از سرعت نور در خلاء سفر کند.

جاذبه در فضا با سرعت نور حرکت میکند، نه سریعتر یا بی‌درنگ.

نسبیت عام ، نظریه‌ای هندسی برای گرانش است که

 در سال ۱۹۱۶ توسط آلبرت اینشتین مطرح گردید

 و تصویر کنونی فیزیک جدید از گرانش را تشکیل میدهد.

 نسبیت عام ، نظریه نسبیت خاص

و قانون جهانی گرانش نیوتن را تعمیم میدهد 

و توصیفی یکتا از گرانش به عنوان

 یک ویژگی هندسی فضا و زمان ،

 یا فضازمان ارائه میکند. پ

به خصوص در این نظریه ، انحنای فضازمان ، 

به‌طور مستقیم به انرژی وتکانه هر ماده 

و تابشی که موجود باشد مربوط است.